Het is inmiddels een paar maanden geleden dat we een blog schreven. En in die tijd is hier een compleet nieuw seizoen over ons heen gekomen. Onze eerste winter in Zweden.
En wat voor één.
Hij begon eerlijk gezegd een beetje Nederlands. November en december waren donker en nat. Grijs, korte dagen, veel binnen. We vroegen ons voorzichtig af of dit dan die Zweedse winter was waar iedereen het over heeft. Maar op de valreep kregen we toch een witte kerst. En rond oud en nieuw viel er ineens een flink pak sneeuw. Alsof iemand het landschap in één nacht had omgetoverd.
De quad, die we speciaal met de winter in gedachten hadden gekocht, mocht meteen aan het werk. Sneeuwschuiven is intensief, maar ook stiekem best leuk. Zeker als je ziet hoe alles langzaam weer bereikbaar wordt. Gelukkig liet de sneeuw nét lang genoeg op zich wachten om onze carport af te maken. Een laatste klus voordat de winter echt begon. En het is gelukt. De auto staat nu droog en uit de wind – iets waar we op koude ochtenden dankbaar gebruik van maken.
Eerste echte kou
December was, ondanks dat de sneeuw nog even op zich liet wachten, al goed koud. Maar vooral droog. En dat had zo zijn voordelen.
Ons ondergelopen weiland bevroor als eerste en veranderde al snel in een ijsbaan. Met dank aan de buurman, die een ijshockeygoal doneerde, werd het een vaste plek waar de kinderen uren doorbrachten.
Niet veel later vroren ook de meren dicht. En toen ging het echt los. Schaatsen, spelen, ontdekken. Het ijs werd zelfs zo dik dat we op oudjaarsdag een vuurtje konden maken op het meer. Samen barbecueën, schaatsen en vooral veel gezelligheid. Een bijzondere manier om het jaar af te sluiten.
Bezoek uit Nederland
Juist toen de winter echt begon, kregen we bezoek uit Nederland. De broer van Elke kwam met zijn gezin.Voor Jesse en Mees was het één groot feest. Neefjes om mee te spelen, sneeuw om in te duiken en natuurlijk een iglo bouwen. Die iglo heeft er tot een week geleden nog gestaan. Een mooie herinnering aan die dagen samen. Er werd gesleed, gelachen en vooral veel buiten geleefd. Mooi om onze winterwereld met familie te delen.
Acht weken sneeuw & vorst
Inmiddels zaten we al snel in een stevig koufront, met wekenlang temperaturen tussen de -20 en -5 graden. Toch voelt dat anders dan je misschien zou denken. We hebben al die tijd geen regen gezien, de lucht is helder en het dikke pak sneeuw blijft mooi liggen. En misschien wel het grootste verschil: de donkere dagen voelen ineens een stuk minder donker. Door de sneeuw is het buiten veel lichter en kun je zelfs ’s avonds laat de hond uitlaten zonder zaklamp.
Eerst maakten we van ons ondergelopen weiland een ijsbaan. Daarna volgden de meren achter ons huis, maar dankzij de aanhoudende vorst bevroren ook de grote meren. Schaatsen met vrienden, tussen eilandjes door, over een vlakte die maar blijft doorgaan. Het ijs werd uiteindelijk zelfs dik genoeg om er met de quad op te rijden. Slee erachter en gaan. Geniten.
Langlaufen, ijshockey & skieen
De winter brengt hier automatisch beweging met zich mee. Houthacken & sneeuwruimen hoort er nu eenmaal bij. Jesse staat drie keer per week op de ijsbaan, ijshockey is hier een begrip en Jesse kan er geen genoeg van krijgen. Mees vindt het vooral leuk om te kijken, zo nu en dan mag wil hij het ook proberen.
Jeroen probeerde het langlaufen op te pakken. Niet alleen voor de lol, maar ook met een doel: de Vasaloppet. Negentig kilometer. Gelukkig ligt er vlakbij een prachtig langlaufparcours, met rondjes van drie tot vijftien kilometer. Heerlijk om zo de omgeving te verkennen en te oefenen. En hij haalde de finish. Het was zwaar, maar een ervaring om niet te vergeten. Ritme vinden en gewoon blijven gaan.
Deze winter ontdekten we ook Safsen, een klein skigebied op ongeveer een uur rijden van ons vandaan. Gezellig, overzichtelijk en niet te druk, heerlijk voor ons en de kinderen. We zijn er inmiddels al drie keer geweest en nooit geweten dat er zo dichtbij ons huis skigebied zit, een mooie bonus.
Winterse gasten in de tent
Wat we misschien wel het meest bijzonder vonden: ook in de winter kwamen er gewoon gasten naar Camp Fika. Slapen in een tent bij -15 graden klinkt heftig. En dat is het in het begin ook. Je moet er iets voor doen. Hout halen, de kachel opstoken, zorgen dat het warm wordt. Maar als het vuur eenmaal goed brandt, is het binnen verrassend comfortabel.
’s Nachts koelt het flink af, maar met warme dekbedden is het goed te doen. En die stilte… die is in de winter nog intenser. Alles wordt gedempt door de sneeuw. Geen geluid, geen drukte. Alleen rust. En daarna de sauna in. Dat contrast blijft bijzonder.
Onze plek vastgelegd door een fotograaf
Deze winter hadden we ook een bijzondere gast: Wahid, professioneel fotograaf en kennis van Jeroen. Via linkedin contact gelegd en in ruil voor een verblijf in de tent wilde hij foto’s maken die wij op onze beurt weer konden gebruiken.
Ironisch genoeg liet die week de zon zich nauwelijks zien en was er geen noorderlicht. Toch zijn de foto’s er niet minder om.Kampvuur, prachtige natuur, spelende paarden, hond en kinderen, rook uit de tent. Hij legde momenten vast die voor ons langzaam gewoon beginnen te worden. Het laat ons opnieuw kijken naar de plek waar we zijn.
Werken, leren en nieuwe plannen
De winter bracht ook ruimte voor andere dingen. Elke is veel bezig geweest met het leren van de Zweedse taal. Ze heeft inmiddels niveau C behaald en loopt nu stage in het gezondheidscentrum in de regio. Vanuit daar krijgt ze ook de mogelijkheid om verder de taal te leren.
Jeroen gebruikt deze periode om meer focus te leggen op zijn freelance werk. Minder gasten betekent meer structuur. Ochtenden om te werken, middagen buiten of samen met de kinderen. Langzaam ontstond er een ritme dat past bij dit seizoen.
Tegelijk gaf de winter ook ruimte om na te denken over wat we verder willen met Camp Fika. Ideeën genoeg. Van een extra tent tot misschien ooit een B&B, en ook rondom de tuin en het huis blijven we plannen maken. Juist in deze maanden ontstond er ruimte om vooruit te kijken en te dromen over wat deze plek nog meer kan worden.
Van winter naar voorjaar
En inmiddels… is de winter voorbij. De laatste resten sneeuw verdwijnen langzaam en het landschap verandert bijna met de dag. Waar alles wekenlang wit was, komt nu weer ruimte voor kleur.
Een periode van bouwen. Het terrein klaarmaken voor het nieuwe seizoen, de moestuin op orde brengen en alles weer tot leven laten komen.
De dagen worden langer en met het licht komt ook de energie terug. Het voelt alsof alles weer begint.
En wij doen gewoon mee! Want het materiaal voor de tweede tentvlonder is besteld.
Hey Elke,Jeroen,Jesse en Mees
Wat n prachtig verhaal om te lezen .
Binnen n paar weken kan ik t met eigen ogen zien! Ik verheug me enorm!♥️
Wat n geweldig verhaal. Wat fijn dat jullie de winter zo goed zijn doorgekomen, chapeau👍👍. Nu weer langzaam wennen aan t voorjaar, samen genieten, maar ook hard werken. Heel veel geluk samen😘
Geweldig verhaal weer Jeroen en Elke en mooie foto’s. Fijn om te horen dat het jullie zo goed bevalt en ook Jesse en Mees. Veel sterkte met jullie verdere plannen en ik kijk uit naar jullie volgend verhaal.
Heel veel groetjes van Nelly en Tjeu
Wow wow wow weer een prachtig verhaal waarin jullie ons mee laten genieten van een echte winter! Een prachtig gezin in een prachtig plaatje🥰
Hoi Elke en Jeroen, wat weer een prachtige blog! Het is wel duidelijk dat jullie volop genieten en een mooi leven opgebouwd hebben in Zweden. Heel veel geluk daar! Veel liefs uit Eibergen .
Wat leuk om te lezen! Tof om op deze manier mee te kunnen leven. Gaaf hoor hoe jullie het vormgeven!