Het is alweer een half jaar geleden dat we onze laatste blog schreven. Inmiddels zijn we een lente, een zomer en een groot deel van de herfst verder. Hoog tijd dus om weer eens wat van ons te laten horen!
Onze tweede zomer in Zweden zit erop. En wat is die voorbijgevlogen! De nieuwigheid van het wonen in Zweden is er inmiddels wel een beetje vanaf. Het dagelijks leven is ook hier gewoon het dagelijks leven geworden. Met alles wat daarbij hoort. Er moet gewerkt worden, er zijn verplichtingen en er is altijd wel iets dat aandacht nodig heeft. Maar we genieten nog steeds volop van de plek waar we wonen en het leven dat we hier aan het opbouwen zijn.
Het is soms behoorlijk hard werken, maar gelukkig speelt een groot deel van dat werk zich buiten af. En dat maakt toch een wereld van verschil.
Een zomer vol gasten, kampvuren en nieuwe avonturen
De tweede safaritent was precies op tijd klaar voor het zomerseizoen. En maar goed ook, want vervolgens zat deze de hele zomer vol! Het was ontzettend leuk om ons terrein gevuld te zien met gezinnen die genoten van de natuur, de rust en alles wat Camp Fika te bieden heeft.
Ook op het terrein zelf is weer het nodige veranderd. Zo hebben we een overkapping gebouwd bij de kampvuurplek, waardoor we ook met wat minder mooi weer gezellig rond het vuur kunnen zitten.
Daarnaast is het composttoilet, dat in het voorjaar samen met vrijwilligers is gebouwd, inmiddels volop in gebruik. En wat een fantastisch systeem is dat! Het werkt uitstekend, ruikt nauwelijks en is verrassend eenvoudig te onderhouden. Eerlijk gezegd zijn we er enthousiaster over dan we vooraf hadden verwacht. Zeker in vergelijking met ons verbrandingstoilet, waar we toch regelmatig gedoe mee hadden. Soms blijken de simpelste oplossingen gewoon de beste.
Jeroen is deze zomer ook weer regelmatig met gasten op pad geweest. Van een spontane wandeling dwars door het bos tot een complete wildovernachting midden in de natuur. Voor veel gasten was dat een totaal nieuwe ervaring. Het is ontzettend leuk om mensen mee te nemen naar plekken waar ze anders waarschijnlijk nooit zouden komen. En om te zien wat zo’n avontuur met iemand doet.
Een ode aan onze vrijwilligers
Wat we ook zeker niet mogen vergeten, zijn alle vrijwilligers die ons de afgelopen maanden hebben geholpen. Want zonder hen had Camp Fika er vandaag de dag echt niet zo mooi bij gelegen!
Er zijn heel wat handen uit de mouwen gestoken. Van het bouwen van het composttoilet en het schilderen van het toiletgebouw tot het onderhouden van de moestuin en het terrein. Maar ook de eindeloze alledaagse klusjes zoals hout hakken, paardenmest ruimen, onkruid wieden en noem het allemaal maar op.
In ruil voor een verblijf in een van onze safaritenten of een plekje voor hun eigen tent kwamen mensen ons helpen. En wat hebben we daar veel aan gehad! Niet alleen vanwege al het werk dat is verzet, maar ook vanwege de gezelligheid, de mooie gesprekken en de verschillende mensen die we hierdoor hebben leren kennen.
Het blijft bijzonder dat mensen bereid zijn hun tijd en energie in onze plek te steken. Dankzij al die hulp hebben we veel meer kunnen doen dan we met z’n tweeën ooit voor elkaar hadden gekregen.
Dus aan iedereen die de afgelopen maanden heeft meegeholpen: ontzettend bedankt! Jullie hebben allemaal een stukje bijgedragen aan wat Camp Fika vandaag is.
Van avontuurlijke gezinnen naar solo reizigers
Aan het einde van de zomer veranderde de sfeer op Camp Fika een beetje. De gezinnen maakten plaats voor soloreizigers. Mensen die bewust even afstand wilden nemen van hun dagelijkse leven. Om tot rust te komen, terug te kijken, na te denken of misschien juist even helemaal niets te moeten.
Het blijft bijzonder om te zien hoeveel de natuur en de stilte daarin kunnen betekenen. Soms is er helemaal niet zoveel nodig.
Af en toe helpen we een handje. Door ’s avonds bij het kampvuur naar iemands verhaal te luisteren. Of door samen het bos in te trekken voor een wandeling en onderweg te sparren over de dingen waar iemand tegenaan loopt. Geen ingewikkelde programma’s, maar vooral tijd, aandacht en ruimte om na te denken.
Een aantal gasten ging nog een stapje verder en bracht 24 uur helemaal alleen door in het bos. Zonder telefoon, zonder andere mensen en zonder afleiding. Alleen met een shelter, een slaapzak, de natuur en hun eigen gedachten.
Voor iedereen was dat een totaal andere ervaring. Maar de inzichten en verhalen waarmee ze terugkwamen waren stuk voor stuk bijzonder. Het heeft ons opnieuw laten zien hoeveel er kan gebeuren als je even helemaal uit de dagelijkse drukte stapt.
Dit is dan ook iets wat we volgend jaar graag verder willen uitbouwen.
En toen kwam er ook nog een vakantiehuisje voorbij…
Alsof we nog niet genoeg te doen hadden, kwam er deze zomer ook een vakantiehuisje op ons pad.
We speelden al langer met het idee om een huisje te kopen voor de verhuur aan gasten, vrienden en familie. Maar dan moest het wel aan een paar voorwaarden voldoen. Het liefst dichtbij, zodat we niet steeds een heel eind hoeven te rijden. Niet te groot, niet te veel onderhoud en natuurlijk op een mooie plek.
En toen vonden we het. Op slechts een kwartiertje lopen door het bos, boven op een heuvel, staat een klein Zweeds huisje. Precies wat we zochten!
Nou ja, bijna precies. Want zoals dat bij ons wel vaker gaat, zien we bij zo’n huisje vooral de mogelijkheden. En voor je het weet, ben je toch weer iets meer aan het verbouwen dan oorspronkelijk de bedoeling was.
Inmiddels zijn we druk bezig om het voorportaal terug te brengen naar de oude staat, de schuur op te knappen en een sauna te bouwen. Want een Zweeds vakantiehuisje zonder sauna, dat kan natuurlijk eigenlijk niet.
Het plan is om alles voor de echte kou klaar te hebben, zodat we het huisje ook kunnen gaan verhuren. Of dat helemaal gaat lukken? We gaan het zien. Wordt vervolgd!
En hoe ziet ons dagelijks leven er inmiddels uit?
Tussen alle gasten, avonturen en klusprojecten door gaat het gewone leven natuurlijk ook gewoon verder.
Jeroen is nog volop aan het werk voor verschillende Nederlandse opdrachtgevers. Zijn ochtenden zijn vaak gevuld met freelancewerk achter de computer, om vervolgens ’s middags met gasten op pad te gaan of ergens op het terrein aan het klussen te zijn.
Het fijne is dat hij een groot deel van zijn tijd zelf kan indelen. En daar maakt hij dankbaar gebruik van. Regent het buiten? Dan is dat een prima moment om achter de computer te kruipen. Schijnt de zon? Dan kan het werk achter het scherm soms best even wachten en is er buiten altijd wel iets te doen. Natuurlijk lukt dat niet altijd, maar die vrijheid is wel precies wat we zo prettig vinden aan ons leven hier.
Elke heeft zich ondertussen volop op de Zweedse taal gestort. Heel wat uren in de schoolbanken, oefenen, leren en proberen vooral zoveel mogelijk Zweeds te spreken. En met resultaat, want in oktober heeft ze haar C1-examen gehaald! Een ontzettend mooie mijlpaal, want daarmee is ze weer een grote stap dichter bij het werken als verpleegkundige in Zweden.
De herfst is begonnen.
Tijd om naar binnen te gaan.
Inmiddels zijn de dagen alweer een stuk korter geworden. De bomen kleuren prachtig geel en oranje, de eerste nachtvorst hebben we achter de rug en de winter laat voorzichtig van zich horen.
En eerlijk is eerlijk, dat doet ook wel iets met ons humeur. De overgang van die lange, lichte Zweedse zomerdagen naar de donkere herfst is best even wennen. Zeker als je weet hoe lang de winter hier kan duren.
Maar tegelijkertijd heeft het ook wel weer iets fijns. Na maanden waarin we vooral buiten hebben geleefd en gewerkt, is het lekker om weer wat meer naar binnen te trekken. De houtkachel aan te steken, orde op zaken te stellen en terug te kijken op alles wat er de afgelopen maanden is gebeurd.
En natuurlijk om ons voor te bereiden op de winter.
Want net als vorig jaar zijn we daar eigenlijk alweer een beetje te laat mee begonnen. Er moet nog hout geregeld worden, er liggen nog allerlei klusjes en op de een of andere manier lijkt die lijst alleen maar langer te worden.
We zullen ongetwijfeld weer iets vergeten. En waarschijnlijk komen we er ergens midden in de winter achter wat dat ook alweer was.
Ach, leergeld zullen we maar zeggen.
Bijzondere ontmoetingen en nieuwe plannen
Wat deze zomer misschien nog wel het meest bijzonder maakte, zijn alle mensen die we hebben ontmoet. Niet alleen onze gasten en vrijwilligers, maar ook mensen die spontaan langskwamen, met ons meedachten of met wie we mooie gesprekken voerden rond het kampvuur.
Het blijft leuk om te zien wat er kan ontstaan als mensen elkaar ontmoeten. Sommige gesprekken leverden nieuwe ideeën op en uit een aantal ontmoetingen lijken zelfs mooie samenwerkingen te gaan ontstaan. Nog te vroeg om daar veel over te vertellen, maar we kijken ernaar uit om die plannen verder uit te werken.
En hoewel het zomerseizoen inmiddels achter ons ligt, betekent dat niet dat Camp Fika de deuren sluit. Onze hoofdtent blijft (net als vorig jaar) beschikbaar! De eerste overnachtingen zijn inmiddels geboekt en we zijn benieuwd hoe onze gasten dit jaar de winter gaan ervaren. Want ook in de kou, met korte dagen, een knisperend kampvuur en hopelijk een flink pak sneeuw, heeft deze plek ontzettend veel te bieden.
Kortom, genoeg om naar uit te kijken!
